Kalki (Sanskrit: कल्कि), also called Kalkin, is the prophesied tenth and final incarnation of the Hindu god Vishnu. According to Vaishnava cosmology, Kalki is destined to appear at the end of the Kali Yuga, the last of the four ages in the cycle of existence (Krita). His arrival will mark the end of the Kali Yuga and herald the beginning of the Satya Yuga, the most virtuous age, before the ultimate dissolution of the universe (Mahapralaya).
The name Kalki is derived from Kal, which means "time" (Kali Yuga). The original term may have been Karki (white, from the horse) which morphed into Kalki. This proposal is supported by two versions of Mahabharata manuscripts that have been found, where the Sanskrit verses name the incarnation to be karki.
In the Puranas, Kalki is depicted as the avatar who will rejuvenate existence by ending the darkest period of adharma (unrighteousness) and restoring dharma (righteousness). He is described as riding a white horse named Devadatta and wielding a fiery sword. Kalki will destroy evil forces, restore dharma, and usher in a new age of righteousness - Satya Yuga.
Kalki Stotram - https://youtu.be/1w8EH1EZNdM?si=Zlx8HM9ftYE6cAf_
सुशान्तोवाच ।
जय हरेऽमराधीशसेवितं
तव पदाम्बुजं भूरिभूषणम् ।
कुरु ममाग्रतः साधुसत्कृतं
त्यज महामते मोहमात्मनः ॥
तव वपुर्जगद्रूपसम्पदा
विरचितं सतां मानसे स्थितम् ।
रतिपतेर्मनो मोहदायकं
कुरु विचेष्टितं कामलम्पटम् ॥
तव यशो जगच्छोकनाशकं
मृदुकथामृतं प्रीतिदायकम् ।
स्मितसुखेक्षितं चन्द्रवन्मुखं
तव करोत्यलं लोकमङ्गलम् ॥
मम पतिस्त्वयं सर्वदुर्जयो
यदि तवाप्रियं कर्मणाचरेत् ।
जहि तदात्मनः शत्रुमुद्यतं
कुरु कृपां न चेदीदृगीश्वरः ॥
महदहम्युतं पञ्चमात्रया
प्रकृतिजायया निर्मितं वपुः ।
तव निरीक्षणाल्लीलया जग-
-त्स्थितिलयोदयं ब्रह्मकल्पितम् ॥
भूवियन्मरुद्वारितेजसां
राशिभिः शरीरेन्द्रियाश्रितैः ।
त्रिगुणया स्वया मायया विभो
कुरु कृपां भवत्सेवनार्थिनाम् ॥
तव गुणालयं नाम पावनं
कलिमलापहं कीर्तयन्ति ये ।
भवभयक्षयं तापतापिता
मुहुरहो जनाः संसरन्ति नो ॥
तव जपः सतां मानवर्धनं
जिनकुलक्षयं देवपालकम् ।
कृतयुगार्पकं धर्मपूरकं
कलिकुलान्तकं शं तनोतु मे ॥
मम गृहं प्रति पुत्रनप्तृकं
गजरथैर्ध्वजैश्चामरैर्धनैः ।
मणिवरासनं सत्कृतिं विना
तव पदाब्जयोः शोभयन्ति किम् ॥
तव जगद्वपुः सुन्दरस्मितं
मुखमनिन्दितं सुन्दराननम् ।
यदि न मे प्रियं वल्गुचेष्टितं
परिकरोत्यहो मृत्युरस्त्विह ॥
हयचर भयहर करहरशरण
खरतरवरशर दशबलदमन ।
जय हतपरभव भरवरनाशन
शशधर शतसमरसभरमदन ॥
इति श्रीकल्किपुराणे श्रीसुशान्तकृतं कल्किस्तोत्रम् ।