Kurma is the second Avatar of Vishnu. Like other avatars of Vishnu, Kurma appears at a time of crisis to restore the cosmic equilibrium. His iconography is either a tortoise, or more commonly as half man–half tortoise. Kurma - the amphibian - is regarded the next stage after Matysa, the fish.
The god Narayana (identified with Vishnu) suggests the gods (devas) and the demons (asuras) churn the ocean to obtain amrita (ambrosia) as both of them seek immortality. The gods select Mount Mandara as the churning rod and the serpent Vasuki-Ananta as the rope. Then they approach Kurma-raja, the king of tortoises to support the mount on its back, which it consented. The gods churn from the tail side of the serpent, while asuras on the head side. Various trees and herbs are cast into the ocean. The churned water takes into milk. Ultimately, various precious items like Soma (the moon), the goddess Sri (Lakshmi), Sura (liquor), the white horse Uchchaihshravas, the white elephant Airavata, the gem Kaustubha and finally the god Dhanvantari with the vessel of amrita emerge from the ocean. The poison kalakuta springs from the ocean and is drunk by Shiva, whose throat becomes blue earning him the epithet Nila-kantha (The blue necked). The devas and asuras battle for the amrita. Narayana becomes an enchanting woman (called Mohini in later scriptures) and snatch the pot of amrita from the asuras. Narayana along with Nara battle the asuras, while the enchantress distributes the amrita only to the gods. Rahu, an asura, disguises himself as a god and tries to drink some Amrita himself. Surya (the sun-god) and Chandra (the moon-god) quickly inform Vishnu, and he uses the Chakra (the divine discus) to decapitate Rahu, leaving the head immortal. Eventually, the gods defeat the asuras with Indra retaining the amrita and appointing Nara as its guardian.
Kurma Stotram m- https://youtu.be/d0tOZ5ynM4w?si=7hntyEw5zJStQ-d_
नमाम ते देव पदारविंदं प्रपन्नतापोपशमातपत्रम् ॥
यन्मूलकेता यततोऽञ्जसोरु संसारदुःखबहिरुत्क्षिपंति ॥
धातर्यदस्मिन्भव ईश जीवास्तापत्रयेणोपहता न शर्म ।
आत्मँल्लभंते भगवंस्तवांघ्रिच्छायां सविद्यामत आश्रयेम ॥
मार्गंति यत्ते मुखपद्मनीडैश्छंदः सुपर्णैऋर्षयो विविक्ते ।
यस्याघमर्षोदसरिद्वरायाः पदं पदं तीर्थपदं प्रपन्ना ॥
यच्छ्रद्धया श्रुतवत्या च भक्त्या संमृज्यमाने ह्रदयेऽवधार्य ।
ज्ञानेन वैराग्यबलेन धीरा व्रजेम तत्तेऽङघ्रिसरोजपीठम् ॥
विश्वस्य जन्मस्थितिसंयमार्थे कृतावतारस्य पदांबुजं ते ।
व्रजेम सर्वे शरणं यदीश स्मृतं प्रयच्छत्यभयं स्वपुंसाम् ॥
यत्सानुबंधेऽसति देहगेहे ममाहमित्यूढदुराग्रहाणाम् ।
पुंसां सुदूरं वसतोऽपि पुर्यां भजेम तत्ते भगवत्पदाब्जम् ॥
पानेन ते देव कथासुधायाः प्रवृद्धभक्त्या विशदाशया ये ।
वैराग्यसारं प्रतिलभ्य बोधं यथांजसान्वीयुरकुण्ठधिष्ण्यम् ॥
तथापरे चात्मसमाधियोगबलेन जित्वा प्रकृतिं बलिष्ठाम् ।
त्वामेव धीराः पुरुषं विशंति तेषां श्रमः स्यान्न तु सेवय ते ॥
तत्ते वयं लोकसिसृक्षयाऽद्य त्वयानुसष्टास्त्रिभिरात्मभिः स्म ।
सर्वे वियुक्ताः स्वविहारतंत्रं न शक्नुमस्तत्प्रतिहर्तवे ते ॥
यावद्बलिं तेऽज हराम काले यथा वयं चान्नमदाम यत्र ।
यथोभयेषां त इमे हि लोका बलिं हरन्तोऽन्नमदंत्यनहाः ॥
त्वं नः सुराणामसि सान्वयानां कूटस्थ आद्यः पुरुषः पुराणः ।
त्वं देवशक्त्यां गुणकर्मयोनौ रेतस्त्वजायां कविमादधेऽजः ॥
ततो वयं सत्प्रमुखा यदर्थे बभूविमात्मन् करवाम किं ते ।
त्वं नः स्वचक्षुः परिदेहि शक्त्या देवक्रियार्थे यदनुग्रहाणाम् ॥
इति श्रीमद्भागवतांतर्गतं कूर्मस्तोत्रं समाप्तम् ।